Monday, 9 May 2016

தி இந்து - தமிழ் நாளிதழிலிருந்து- 09.2016

என்ன செய்யலாம் இந்த வாக்குரிமையை?

தங்கர்பச்சான்

ஒவ்வொரு வீடுகளுக்கும் நேரில் சென்று வாக்காளர்களை சந்தித்து, தேர்தல் குறித்த விழிப்புணர்வையும், வாக்களிப்பதன் அவசியத்தையும் உணர்த்து வதற்காக சென்ற வாரத்தில் தொடர்ச்சியாக மூன்று நாட்கள் குழு ஒன்றுடன் இணைந்து நானும் சென்றிருந்தேன். மக்கள் தேர்தல் குறித்து என்ன நினைக் கிறார்கள் எனத் தெரிந்துகொள்ளும் எண் ணத்தில்தான் நான் சென்றேன். படித் தவர்கள், வசதியானவர்கள்தான் வாக்களிக்க வருவதில்லை என்பதால் அப்படிப்பட்டவர் களைத் தேடித் தேடி சந்தித்தோம்.
“ஊழல்வாதிகளையும், கொள்ளைக் காரர்களையும், மக்களைப் பற்றி அக்கறை யில்லாதவர்களையும் தேர்ந்தெடுப்பதற்காக நாங்கள் வேலையையெல்லாம் போட்டு விட்டு வரிசையில் வெயிலில் நின்று காத்துக் கிடக்க வேண்டுமா?” என்று சொன்னவர் களே அதிகம். ‘‘நாங்கள் வாக்களித்தாலும் வாக்களிக்காவிட்டாலும் அப்படிப்பட்டவர் கள்தான் மீண்டும் மீண்டும் தேர்ந்தெடுக் கப்படுவார்கள் எனும்போது இந்த வாக் குரிமை எங்களுக்குப் பயன்படாத ஒன்று’’ என்று முகத்தில் அறைந்தது போல் சொன்னார்கள்.
தேர்தலை மதிக்கும் அவர்களுக்கு தேர்தலில் போட்டியிடுபவர்களைத்தான் பிடிக்கவில்லை. அதனால்தான் கால்கடுக்க வரிசையில் நின்று இறுதியில் ‘நோட்டா’ பொத்தானை அழுத்தி விடுகின்றனர். நோட்டாவுக்கு அளிக்கப்படுகின்ற வாக்குகள் குப்பையில் போடப்படுகின்ற வாக்குகளுக்கு சமம் என்பதை அவர்கள் உணர்வதில்லை.
எந்தத் தேர்தலிலும் இல்லாத அளவுக்கு இம்முறை தேர்தல் ஆணையம் 100 சதவீத வாக்குப்பதிவை நடத்திக் காட்டிட கோடிக்கணக்கில் விளம்பரம் செய் வதைப் பார்க்கிறோம். நம்முடைய வாக்கு ஒரு நேர்மையான உறுப்பினரை தேர்வு செய்யப்போகிறது எனும் உத்தரவாதத் தையும் நம்பிக்கையையும் கொடுத்தால் நிச்சயம் அனைவருமே வாக்களிப்பார்கள்.
பலமுறை அந்த நம்பிக்கை பொய்த்து விட்டதன் காரணமாக சலிப்புடன் வாக் களிக்கிறார்கள். அல்லது வாக்களிக்க வராமலேயே இருந்துவிடுகிறார்கள்.
வேட்பாளர்கள் எவரும் பிடிக்கவில்லை என மக்கள் தேர்தலைப் புறக்கணித்து வாக்களிக்காமல் இருந்துவிட்டாலும் மக்களாட்சி எனும் பெயரில் புதிய ஆட்சி ஒன்று அமைக்கப்பட்டே தீரும். வாக்களித்த வர்களில் யார் அதிக வாக்குகள் பெற்றிருக் கிறார்கள் என்பது மட்டுமே தேர்தல் ஆணையத்துக்கு தேவை. தேர்தல் வேண் டாம் என புறக்கணித்த மக்கள் அவர்களுக்குத் தேவையில்லை.
உதாரணத்துக்கு ஒரு தொகுதியில் 5 வேட்பாளர்கள் போட்டியிடுகிறார்கள் என வைத்துக்கொள்வோம். அவர்கள் மட்டுமே வாக்களித்து அதுபோக கூடுதலாக ஒரு வாக்கை அவர்களின் மனைவி, பிள்ளைகள் யாராவது வாக்களித்தாலே போதும். 6 வாக்குகள் மட்டுமே மொத்தத்தில் பதிவாகி, அதில் யாருக்கு ஒரு வாக்கு கூடுதலாக கிடைக்கிறதோ அவரே தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உறுப்பினராக அறிவிக் கப்படுவார்.
ஒட்டுமொத்த வாக்காளர்களும் தேர் தலைப் புறக்கணித்தாலும் புதிய ஆட்சி ஒன்று உருவாக்கப்படும். அதாவது ஏறக்குறைய வெறும் வேட்பாளர்களைக் கொண்டே பல முதல்வர்களையும், பிரதமரையும் உருவாக்கி இந்த நாட்டை மக்களாட்சி எனும் பெயரில் மக்களுக்கு சம்பந்தமே இல்லாதவர்கள் ஆண்டுவிட முடியும்.
வாக்களிக்க விரும்பாதவர்களின் வாயை அடைக்க தேர்தல் ஆணையம் செய்த தந்திரம்தான் ‘நோட்டா’ வாக்கு செலுத் தும் முறை. இது புரியாமல் சிலர் நோட்டாவில் வாக்களிக்கிறார்கள்.
இது தொடர்பாக கடந்த சட்டப்பேரவைத் தேர்தலின்போது, டெல்லியில் தேர் வாணையத்தில் உயர் அதிகாரியாக பணிபுரியும் என் நண்பரிடம் விளக்கம் கேட்டு அது இறுதியில் சண்டையாகவே முடிந்தது. என் கேள்விக்கு அவரால் இறுதிவரை விளக்கத்தைத் தரவே முடியவில்லை.
நம் நாட்டில் முதல் தேர்தலில் சராசரியாக 52 சதவீத வாக்குகளும், இறுதியாக நடந்த தேர்தலில் 78 சதவீதமும் பதிவாகியுள்ளன. மீதி இருக்கும் 22 சதவீத வாக்குகளையும் செலுத்தி 100 சதவீத வாக்குப்பதிவை செய்து காட்டினாலே போதும். மக்களுக்கு பிடிக்காத வேட் பாளர்கள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அரசிய லில் இருந்தே தூக்கி எறியப்படுவார்கள்.
நூற்றுக்கு நூறு நேர்மையானவர்களை காண்பது அரிது என்கிற இக்காலத்தில் குறைந்த குறைகளையும், குறைந்த தீமை களையும் உடைய வேட்பாளர்களை நாம் இனங்கண்டு வாக்களித்தாலே, எதிர்காலத் தில் நல்லவர்கள் கையில் ஆட்சி அமையும்.
100% வாக்குப்பதிவுக்கு..
மக்களுக்கு வாக்குரிமையைக் கொடுப்பவர்கள் இதையெல்லாம் சட்டமாக்கினாலே, அனைவரும் மகிழ்ச்சியோடு 100% வாக்குப்பதிவு செய்வார்கள்.
* இரண்டு முறைக்கு மேல் பதவியில் இருக்கக்கூடாது.
* குறிப்பிட்ட வயதுக்குமேல் உள்ளவர்கள் தேர்தலில் போட்டியிடுவதற்கு தடை விதிக்க வேண்டும்.
* ஆட்சிக் காலத்தை மூன்றாண்டுகளாக்கி, மூன்றாண்டுகளுக்கு ஒருமுறை தேர்தல் நடத்தப்பட வேண்டும்.
* நாட்டுக்கு சேவை செய்ய வேண்டும் என நினைக்கும் வேட்பாளர்கள் ஏழ்மை நிலையில் இருந்தால் அவர்களின் தேர்தல் செலவுக்காக ஒதுக்கப்பட்ட தொகையை அரசாங்கமே அளிக்க வேண்டும்.
* இந்த மாற்றங்கள் எல்லாம் நடந்து முடிந்து அதன்பிறகு உருவாக்கப்படும் ஆட்சிதான் உண்மையான மக்களாட்சி. அதுவரை, இது வெறும் திருடர்கள் கையில் கொடுக்கப்பட்ட சாவிதான்!

Monday, 4 April 2016


தமிழக வாக்காளர்களுக்கு எனது கோரிக்கை:
காணொளியைக்கான: thankartamil@facebook.com

தந்தி தொலைக்காட்சியில் நான் பேசிய பேச்சுகள் தமிழக மக்களின் மனங்களில் வேகமாக பரவிக்கொண்டிருக்கின்றன.விடியலுக்காக ஏங்கிக்கொண்டிருக்கும்  மக்களின் மனங்களில் உள்ளதைத்தான் அரசியல்வாதிகளின் முன்னாலேயே எடுத்துரைத்தேன்.

Saturday, 26 March 2016

  

"சொல்லத் தோணுது' நூல் வெளியீட்டு விழா"
'தி இந்து' தமிழ் நாளிதழில் தங்கர் பச்சான் எழுதி தொடராக வந்த 'சொல்லத் தோணுது' நூல் வெளியீட்டு விழா சென்னையில் நேற்று நடைபெற்றது. ஐ.ஏ.எஸ் அதிகாரி உ.சாகயம் நூலை வெளியிட முன்னாள் உயர் நீதிமன்ற நீதிபதி கே.சந்துரு பெற்றுக் கொண்டார். நிகழ்ச்சியில் கல்வியாளர் பழனி, ஜி.பெரியசாமி, வேளாண்மை அறிவியலாளர் ப.வெங்கடாசலம், பதிப்பாளர் பத்ரி சேஷாத்ரி உள்ளிட்டோர் கலந்து கொண்டனர்.
தங்கர் பச்சான் எழுதி ‘தி இந்து’ தமிழ் நாளிதழில் தொடராக வந்த ‘சொல்லத் தோணுது’ நூல் கிழக்குப் பதிப்பகம் சார்பில் சென்னையில் நேற்று வெளியிடப்பட்டது. ஐ.ஏ.எஸ். அதிகாரி உ.சகாயம் நூலை வெளியிட முன்னாள் உயர் நீதிமன்ற நீதிபதி கே.சந்துரு பெற்றுக்கொண்டார். விழாவில் கல்வியாளர் பழனி ஜி.பெரியசாமி, வேளாண்மை அறிவியலாளர் ப.வெங்க டாசலம், ‘தி இந்து’ தமிழ் நாளிதழ் ஆசிரியர் கே.அசோகன், கிழக்குப் பதிப்பகம் பத்ரி சேஷாத்ரி, ‘எஸ்டேட்’ சண்முகம் ஆகியோர் கலந்துகொண்டனர்.
இந்நிகழ்ச்சியில் கே.சந்துரு பேசியதாவது:
எட்டு கோடி மக்கள் தொகை கொண்ட நம் மாநிலத்தில் தரமான புத்தகங்கள் 2,000 பிரதிகள் வரை விற்பதே பெரிய விஷயம். அதே நேரத்தில் நம்மில் பாதி மக்கள் தொகையைக் கொண்ட கேரளாவில் 50,000 பிரதிகளில் இருந்து 2 லட்சம் பிரதிகள் வரை விற்பனையாகிறது. தமிழகத்தில் வாசிப்பு மிகவும் குறைந்துவிட்டது.
நல்ல நூல்களை வாங்கி சேமிக்கவும், மக்களை பயன்படுத்தச் செய்வதும் அரசின் கடமை. ஆனால், இங்கே நம் தமிழ்நாட்டு நூலகத் துறை மருத்துவமனையில் தீவிர சிகிச்சைப் பிரிவில் இருக்கும் நோயாளியைப் போல இருக்கிறது. மக்களிடம் இருந்து பெறப்பட்ட வரியை மக்களிடம் எடுத்துச் செல்ல வேண்டும் என்பதற்காக நூலக ஆணையம் உருவாக்கப்பட்டது. ஆனால் நூலகத்துறை கட்டிட அரங்குகளின் அறைகள் ஒரு நிகழ்ச்சியைக்கூட நடத்த முடியாமல் பூட்டப்பட்டிருக்கிறது. தேர்தலில் போட்டியிடுபவர்கள் நூலகப் பிரச்சினைகள் குறித்து மக்களிடம் தெளிவாக எடுத்துவைக்க வேண்டும். அது பற்றி உறுதி அளிப்பவர்களுக்கு மட்டுமே மக்கள் ஆதரவு தெரிவிக்க வேண்டும்.
இவ்வாறு அவர் பேசினார்.
ஐ.ஏ.எஸ் அதிகாரி உ.சகாயம் பேசும்போது, “கிராமத்தில் இருந்து திரைத்துறைக்கு வந்தவர் தங்கர் பச்சான். இந்த மாநகரின் தாக்கமோ, ஆங்கிலத்தின் தாக்கமோ, திரையின் தாக்கமோ இல்லாமல் ஊரையும், பேரையும், தன்னையும், மண்ணையும், மரபையும், மொழியையும் நினைத்து இந்த புத்தகத்தில் தன் எண்ணத்தை வெளிப்படுத்தியிருப்பது வியப்பில் ஆழ்த்துகிறது. நூலில் மது, விவசாயப் பிரச்சினை உள்ளிட்ட பல விஷயங்களை பேசியிருக்கிறார். இந்த சமூகத்தில் பதவிக்கு ஆசைப்படு பவர்கள் எல்லோரும் வாசிக்க வேண்டிய புத்தகம் இது” என்றார்.
தங்கர் பச்சான் பேசும்போது, “இங்கே மக்களை வைத்து மிகப்பெரிய சூதாட்டம் நடந்து கொண்டி ருக்கிறது. தேர்தல் முடிந்தால் எல்லாம் சரியாகிவிடுமா என்றால் இல்லை. கடந்த 50 ஆண்டுகளாக தமிழர்களை அழித்து ஒழித்துவிட்டார்கள். கஷ்டமே இல்லாத தொழிலாக இன்றைக்கு அரசியல் இருக்கிறது.
‘தி இந்து’ நாளிதழைத் தவிர வேறு எந்த நாளிதழும் இந்த அரசியல், சமூகக் கட்டுரைகளை தொடராக கொண்டு வர முன்வந்திருக்க மாட்டார்கள். தேர்தல் நேரத்தில் இது வெளிவந்தால் சரியாக இருக்கும் என்றே வெளியிடப்படுகிறது.கோவை, திருப்பூர் பகுதியைச் சேர்ந்த சிலர் இது ‘தி இந்து’ நாளிதழில் தொடராக வெளிவந்தபோது படித்துவிட்டு, ‘மகன், மகள் திருமண விழாவில் கொடுக்க வேண்டும். புத்தகமானதும் 2,500 பிரதிகள் வேண்டும் என கேட்டனர். ஒவ்வொரு திருமணங்களிலும் இந்நூல் போய் சேர வேண்டும். இது மக்களுக்காக எழுதப்பட்டது’’ என்றார்

Monday, 21 March 2016

விரைவில் வெளியிடவிருக்கும் "சொல்லத்தோணுது" நூலிலிருந்து
 செய்தித்துளிகளாக இந்தப்படங்கள்.






Friday, 18 March 2016



ஆளாளுக்கு ஒரு வேலை, அதை வைத்து ஒரு வீடு, ஒரு கார், பின் எவ்வளவு சொத்துகளைச் சேர்த்தாலும் மகிழ்ச்சிதான் என கதவை அடைத்துக்கொண்டு இனப்பெருக்கம் செய்து கொண்டிருக்கிற கூட்டமாக தமிழ் சமூகம் மாறிப் போனதன் விளைவாகவே இந்த புத்தகம் உருவாகியிருக்கிறது.‪#‎thankarbachan‬

Saturday, 23 January 2016

“ என் அம்மா – இயக்குநர் தங்கர் பச்சானின் தாயார்  குறித்த ஆவணப்படம்   
   ஒரு தாயின்   வயிற்றில் பிறந்த பிள்ளைகள் இந்த பரபரப்பான இயந்திரத்தனமான பொருள் தேடும் உலகத்தில் ஆளாளுக்கு எதோ ஒரு ஊரில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோம். ஒவ்வொரு நாளும் கண்டு பிடிக்கப்படும்அறிவியல் தொழில் நுட்பங்களால் மனிதர்கள் பேசிக்கொள்வதற்குக் கூட நேரமில்லை. இந்த நிலையில் உறவுகளோடு உறவாடவும், உரையாடவும் யாருக்கும் நேரமில்லை. நம்மையெல்லாம் பெற்று, வளர்த்து, உருவாக்கி விட்டு நம் தாயும், தகப்பனும் நாம் நல்ல முறையில் வாழ்ந்தால் போதும் என ஏதோ ஒரு மூலையில் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.பட்டினி கிடந்து, அவமானப்பட்டுதான் ஒவ்வொரு பெற்றோரும் தங்களது பிள்ளைகளை வளர்த்து படிக்க வைக்கிறார்கள்.இறுதி காலத்தில் கூட அந்த பிள்ளைகள் அவர்களின் பக்கத்தில் இருப்பதில்லை. வெளி நாடுகளுக்கு அனுப்பிவைக்கப்பட்ட எத்தனையோ நூற்றுக்கணக்கான பிள்ளைகள் வந்து இறுதிச் சடங்கை செய்வதற்காக நாள்கணக்கில் பிணவறையில் பிணமாக கிடக்கும் பெற்றோர்களின் எண்ணிக்கையும் அதிகமாகிக்கொண்டே இருக்கிறது.
ஒவ்வொரு தாய் தகப்பனும் தங்களின் தலைமுறைகளுக்காக இரவு பகல் பாராமல் ஓடி உழைத்து பொருள் சேர்த்துக் கொண்டிருக்கிறோம். அந்த சொத்துக்களை எல்லாம் அனுபவிக்கும் தலைமுறைகளுக்கு அதனை உருவாக்கியவர்களைப் பற்றித் தெரிந்துகொள்ள விரும்புவதில்லை. எல்லோர் கைய்யிலும் கைபேசி, எப்பொழுதும் யாருடனாவது பேசிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். வாட்ஸ் ஆப், பேஸ் புக், டுவிட்டர் என விரல்கள் ஓய்வில்லாமல் பக்கங்களை புரட்டிக்கொண்டே இருக்கிறது. எதைக்கண்டாலும் கைப்பேசியிலுள்ள கேமராவால் படம் பிடிக்க தொடங்கிவிடுகிறார்கள். யாரை பார்த்தாலும் படம் பிடிக்கும் கேமராக்கள் இப்பொழுது “ செல்பி எனும் பெயரில் அவர்களையே படம் பிடித்துக் கொண்டிருக்கிறது.
எத்தனையோ லட்சக்கணக்கான அடி  பிலிம் சுருள்களில் யார் யாரையோ படம்பிடித்துக் கொண்டிருந்த நான் என் அப்பாவை பிடித்து வைத்த படம் ஒன்றே ஒன்றுதான். அது கூட கடைசி காலத்தில் காச நோய் வந்து மருத்துவமனையில் இருந்த போது எடுத்ததுதான். அந்த ஒரு கருப்பு வெள்ளைப்படமும் பதிவு செய்யாமல் போயிருந்தால் பத்துப் பிள்ளைகளை பெற்ற அவரின் எதிர்காலத் தலைமுறைகளுக்கு அவர் எப்படி இருப்பார் என்பதேத் தெரியாமல் போயிருக்கும்.
அப்பா எப்படி நடப்பார், எப்படி பேசுவார், கோபப்படுவார், அன்பு செலுத்துவார் என்பதை வீடியோவாக பதிவு செய்யாமல் விட்டுப் போனதை நினைத்து வருந்துகிறேன்.
அதனாலேயே நேரம் கிடைக்கின்ற போதெல்லாம், அம்மாவுடன் இருந்த  போதெல்லாம் அம்மாவின் நடவடிக்கைகளையும், பேச்சுக்களையும் பதிவு செய்து வைத்திருந்தேன்.
பதினான்கு வயதில் தாலி கட்டிக்கொண்டு பத்து பிள்ளைகளை பெற்று  வளர்த்து கரைசேர்த்து இறுதிவரை எந்த ஒரு மருந்து மாத்திரைகளையும் உட்கொள்ளாமல் மருத்துவரிடமே செல்லாமல் 91 வயது வரை தனி அடையாளத்துடன் வாழ்ந்து மறைந்த என் அம்மா “லட்சுமி அம்மாளின்” முதலாமாண்டு நினைவு நாள் இன்று.
நான் எதைப்  பேசினாலும், எதை எழுதினாலும், எதற்காக கோபப்பட்டாலும் எல்லாமே அம்மாவிடமிருந்து பெற்றவைகள்தான். அவளிடமிருந்து கற்றவைகளைக் கொண்டுதான் நான் இயக்கிய அழகி, பள்ளிக்கூடம், ஒன்பது ரூபாய் நோட்டு, அம்மாவின் கைபேசி என எந்தப் படங்களானாலும்  படைக்க முடிந்தது. ஒவொருவருக்கும் நினைவில் அதிகப்படியாக நிற்பது அம்மாவைப் பற்றிய நினைவுகள்தான். அம்மாவை பற்றிய நினைப்பு என்னுள் எழும் போதெல்லாம் “ பத்து நிமிடங்கள் ஓடக்கூடிய என்  அம்மா பற்றிய “ என் அம்மா “  என்னும் இந்த ஆவணப் படம்தான் எனக்கு ஆறுதலாக இருக்கிறது.
இந்த படத்தை பார்த்து முடித்தவுடன் ஒவொருவரும் தவறாமல் வெளிப்படுத்தும் சொல் “ ஐயோ நான் என் அம்மாவை இதுபோல் எடுத்து வைக்கவில்லையே ! என் அப்பா, தாத்தா, பட்டிகளை பதிவு செய்து வைக்கவில்லையே !கையில் அதற்கான வசதிகள் இருந்தும் படம் பிடித்து வைக்காமல் போய்விட்டேனே என புலம்புகிறார்கள்.
நம் வீட்டிலேயே, நம்முடனேயே இருக்கும் நம்முனோர்கள் நம் கண்களுக்கு தெரிவதில்லை. நமக்காக காத்துக்கிடக்கும் நம்மை உருவகியவர்களை பேசவிட்டு அவர்கள் சொல்ல விரும்புவதையெல்லாம் நம் பிள்ளைகளை விட்டே படம் பிடித்து வைக்க சொல்லுங்கள். அவர்கள் உருவாக்கி வைத்த சொத்துக்களை நம் பிள்ளைகளுக்குத் தந்து விட்டுப் போகும் நாம் அவர்களின் வரலாற்றை எதிர்கால தலைமுறைகளுக்கு கொடுத்துவிட்டுச் செல்ல வேண்டாமா ?
“ என் அம்மா ‘ஆவணப்படம் எனது அம்மா குறித்த ஆவணப்படம் மட்டுமல்ல ஒவ்வொருவருக்குமான அவர்களின்  மனசாட்சியோடு பேசும் படம்..
                                                                                                             அன்போடு
                                                                                                          தங்கர் பச்சான்

குறிப்பு  ; என் அம்மா ஆவணப்படத்தை https://www.youtube.com/watch?v=1gK6-i3A35U  இதை சொடுக்கி காணலாம்.

Tuesday, 29 December 2015




படச்சுருள் - இதழில் எனது விரிவான நேர்காணல் 

        சண்டையிட்டு விருதுகள் வாங்குவது முட்டாள்தனம் – தங்கர் பச்சான்